Başka birininmiş gibi bakıyordu ayaklarına.
"Vücudumda en sevmediğim uzvum ayaklarım.", dedi.
Oysa düzgündü ayakları, ince ve şekilliydi. Ama hep kendinde bir kusur görmek isterdi.

-Sevmedin beni hiç, dedi.
-Sarhoşsun.
-Hiç sevmedin.
-Giy hadi şu ayakkabılarını da gidelim.
-Seni mutlu edemedim, ondan gittin.
-Saçmalama da ceketini al.
-Ne kadar kalabalık.
-Kimse kalmadı, kör müsün?
-Sen çok kalabalıksın. O yüzden sevemedin beni. Karar veremediğin için.
-Saçmalıyorsun ve sarhoşsun. Ne diyeceğim ben şimdi ablana.
-Ablam burada değil. Otobüs şu duraktan kalkıyor, hatırlıyor musun seni ilk orada öpmüştüm. Çok kızmıştın. Sonra bende kendime çok kızdım.
-Hatırlıyorum. Kızmak istememiştim ama ne yapacağımı da bilememiştim.
-Neden otobüse binmedik?
-Saat gecenin 3'ü.
-Ben veririm taksinin parasını.
-Ne taksisi, eve geldik.
-Işığı açar mısın, son kez seni görmek istiyorum.
-Işık zaten açık. Ölecekmişsin gibi konuşma.
-Sen gidince bir yarım ölecek.
-...
-Eskisi gibi değilsin.
-Neden?
-Saçların sigara kokuyor. Bırakmalısın o mereti.
-Sen de alkolü bırakmalısın.
-Seni iyi hatırlamak için bu kadar içtim.
-Uyu artık.
-Midem bulanıyor, sanırım kusucam.
-Kustun zaten.
-Özür dilerim beni böyle görmeni istememiştim. Yine bencillik yaptım.
-Hiçbirimiz mükemmel değiliz. Biz birbirimizi böyle de sevdik.
-Sevmedin ki...
-Yalvarırım uyu.
-Yalvarırım gitme.
-Buradayım. Yan koltukta.
-Seni görebiliyorum. Çok güzelsin. Keşke sevseydin., dedi ve uyudu.
-Seni gerçekten sevdim...

Sabah olduğunda o uyanmadan çıktım.
Ertesi gece aradı.
"Hiçbir şey söylemene gerek yok. Uzatmayacağım zaten. Sadece kendine çok iyi bak." dedi ve kapattı. Onları söylerken sesinin titreyişinden ses telleri akıp gidiyordu adeta.
Ona, onu sevdiğimi söylemek istedim ama hiçbir şeyin değişmeyeceğini düşünüp vazgeçtim.
Ben hep vazgeçerdim.
Güçsüzdüm, duygular karşısında.
Birine bağlanmaya cesaretim yoktu.
Üzülmeyelim istedim.
Ama yine üzüldük.
Gerçi, zamanla geçer derler.
Zamanla...